شاید از تبلیغات (پروپاگاندا) و سياست مطبوعاتی نازی‌های آلمان در دوران سلطه رايش سوم و اظهارات صريح و بی‌پرده‌ی هيتلر در اين مورد شنیده باشید.

آنگونه که گفته اند هيتلر شخصاً هفته‌ای يكبار بعد از خوردن شام ‌به‌بازبينی و نظارت گزارش‌ها و فيلم‌های خبری می‌پرداخت و دستوراتی را كه لازم می‌دانست مستقيماً ‌به‌مسؤولان می‌داد.

 اين گزارش‌ها كه هر هفته زير عنوان «اخبار هفتگی آلمان» از راديو پخش و در سينماها پيش از شروع فيلم اصلی ‌به‌معرض نمايش گذاشته می‌شد، در واقع مهمترين ابزار تبليغاتی نازيها محسوب می‌شد كه با آن تقريباً سرتاسر سرزمين‌های تحت تسلط خود را زير پوشش تبليغاتی داشتند.

در آن دوران با فقدان تلويزيون و نبود رسانه‌های صوتی و تصويری امروزی، راديو و پرده سينما تنها راه دسترسی گسترده ‌به‌توده‌های مردم و دستکاری هدفمند اذهان آنها بود.

هيتلر براين اعتقاد بود كه مطبوعات نيز همچون مدارس، ابزار تأديب و تربيت ملت است؛ از اين‌رو کنترل کامل و هدايت آنها بايد كلاً در دست دولت قرار داشته باشد و ‌به‌هيچ وجه نبايد در تملك افراد خصوصی قرارگيرد.

هیتلر همیشه تاکید می کرد: روزنامه نگار عضوی از كل جامعه است و باید مطیع باشد . او «مفهوم «آزادی مطبوعات» برای هر دولتی و هر كشوری خطری مهلك و مرگ آور می داند چرا که آزادی مطبوعات در واقع به‌هيچ وجه ‌به‌معنای آزاد بودن مطبوعات نيست، بلكه فقط آزادی عناصر ياوه‌گويی است كه هركاری دلشان می‌خواهد و ‌به‌سودشان است انجام می‌دهند؛ ولو اعمالشان ضد منافع كشور باشد.  لاجرم بايد همواره اين امر را ‌به‌آنان گوشزد كرد كه آزادی مطبوعات نهايتاً ضد مطبوعات است و ‌به‌آن لطمه می‌زند.

می‌بينيم كه هيتلر چگونه عوام‌فريبی می‌کند و با خلط مبحث و قياس مع‌الفارق، فرايند «تصميم گيری‌های اجتماعي» را در كنار اجرای «دستورات نظامي» و همچنين «عملكرد مطبوعات» را در كنار «وظيفه مدارس» قرار می‌دهد و از اين طريق و با اين ترفند، تلاش در گمراه نمودن و اغفال مخاطبانش دارد.
منبع مورد استفاده: دولت ها و رسانه ها - خسرو ناقد