شبكه هاي ارتباط جمعي

يكي از كاربردهاي گسترده فناوري اطلاعات و ارتباطات، كمك به ايجاد و توسعه شبكه هاي ارتباط جمعي است كه نقش موثري در پيوند فناوري مزبور با سياستگذاري هاي خردوكلان دارد. يك شبكه ارتباط جمعي، متشكل از يك نظام محلي مبتني بر رايانه است كه امكان برقراري ارتباط و تسهيم اطلاعات، دانش و تجارب را بين افراد و جوامع مختلف ايجاد مي كند. البته اين تعريف بسيار گسترده است و دربرگيرنده محدوده اي از شبكه ها با دهها هزار عضو در آمريكا تا شبكه هاي كوچك روستايي در برخي قسمتهاي آسيا و آفريقا است.
شبكه هاي ارتباط جمعي دراشكال مختلف قابل ملاحظه است. برخي از آنها فقط محلي است و برخي ديگر ازطريق اينترنت در اقصي نقاط جهان قابل دسترسي است. همچنين، برخي از آنها غيرانتفاعي و برخي ديگر با اهداف سودجويانه است كه دسته اخير، اساس سازمانهـــاي مجازي را تشكيل مي دهند. شبكه هاي مزبور مي توانند اطلاعات را از مجراهاي مختلف جمع آوري و دراختيار كاربران بگذارند.
شبكه هاي ارتباط جمعي قادر به سفارشي كردن اطلاعات براي افراد يا گروههاي ويژه هستند و از اين نظر مي توان در مستندسازي امور از آنها بهره برد. اين موضوع بويژه براي كساني كه از محدوديت زماني، زباني و مهارتي در گردآوري اطلاعات برخوردارند، حايزاهميت زيادي است. نگهداري، پشتيباني و توسعه چنين شبكه هايي آسان است و اطلاعات ذخيره شده در يك رايانه مركزي دردسترس كاربران قرار مي گيرد.
يكي از مهمتـــرين كاربردهاي چنين شبكه هايي، انجام فعاليتهاي آموزشي است كه از اين طريق، فراگيران و مدرسان ازطرق مختلف پشتيباني مي شوند. از مهمترين مزاياي اين شبكه ها بويژه در كشورهاي درحال توسعه، كاهش هزينه اتصال به شبكه هاي جهاني است.  / منبع: ماهنامه تدبیر

 Posted by H.Emami at April 28, 2006 10:04 PM