بعد هم رفتم سراغ مدير داخلي كارگاه كه مرد ميانسالي است. همان سوال هاي تكراري را مطرح كردم و آن هم گفت: حالا مگه چي شده بيا بزن تو گوش من! ... قضا و قدره! شما بفرماييد بيرون ماشين حاضر شد به شما زنگ مي زنيم... به طرف اتاق مديررفتم تا ببينم چه خبره؟ مثل اينكه بدهكار هم شدم... خواستم بپرسم چرا بايد اينگونه امانتداري كرد؟ اين چه طرز برخورد با مشتري است؟ كه ديدم آقا هنوز تشريف نياورده اند و مدير داخلي هم از دورفرياد مي زند: به هر كسي دوست داري برو شكايت كن!

 نمي دانم چه بگويم. فقط بايد تاسف بخورم براي كشورم كه در آن قانون جنگل حاكم است. ولي دريغ از يك عذرخواهي ساده. كلمه اي كه در حال فراموش شدن است!  خلاصه منتظر تماس شان هستم تا ماشين را بروم تحويل بگيرم.

2- حدود يك ماه پيش در سيد خندان به طرف بالا پياده مي رفتم تا سوار ماشين شوم. ماشين پيكاني كه به سرعت در حال عقب آمدن بود به دستم زد ناخودآگاه و خيلي آرام گفتم: اوف! و بدون اينكه توجهي كنم به راهم ادامه دادم. بلافاصله راننده كه همسر و فرزندش داخل ماشين بودند ترمز كرد و جلو آمد و گفت: حالا مگه چي شده؟ اوف ميگي؟ داشتم شاخ در مي آوردم. زده به من و طلبكار هم هست. گفتم: ببخشيد كه دستم به ماشين شما خورد! گفت: وسط خيابون جاي راه رفتنه؟! گفتم: آقا با سرعت دنده عقب مي آيي و حواست را هم جمع نمي كني؟ گفت: چكار كنم ماشينم دنده هوايي نداره! خلاصه بگذريم... رفتار مردم عجيب شده...  اين اتفاق بارها براي من و شما و يا آشناهايمان رخ داده است. همه عصباني هستند و بي دليل پرخاش مي كنند.

معلوم نيست به كجا مي رويم و آخر عاقبت مان چه مي شود؟...