دلیل هر کشوری برای دستیابی به این شبکه جدید فرق دارد. برخی به دلایل "تجاری"، برخی دیگر به منظور "اثبات برتری فنی خود" و کشورهای دیگری نیز هستند که به خاطر "حفظ کنترل دولت بر جریان اخبار و افکار" به اقدامات فنی دست زده اند یا می خواهند دست بزنند تا به جهانشمولی اینترنت پایان بخشند.

از جمله کشورهایی که در زمینه ایجاد شبکه‌های موازی اینترنت پیشرو هستند  می توان به چین،  آلمان، هلند و یا کشورهای عرب زبان اشاره کرد. این کشورها به دنبال این مساله هستند تا بتوانند پسوندهای اینترنتی مانند زبانهای چینی یا عربی را جایگزین نشانی های انگلیسی نمایند.

قدرت گرفتن فنی و اقتصادی کشورهائی که تا چندی پیش در حال توسعه دانسته می‌شدند، و روحیه آمریکاستیزی، به اضافه استفاده از حروف غیرلاتین، مثل چینی یا عربی، از جمله عواملی هستند که به رشد شبکه‌های موازی اینترنت کمک خواهند کرد.

دولت چین با توسل به حروف چینی که فقط در کامپیوتر کاربران چینی پیدا می‌شود، می‌خواهد یک سیستم شبه‌اینترنت راه اندازی کند که به اینترنت جهانی راه نداشته باشد. بیست ودو کشور عضو جامعه عرب نیز با استفاده از حروف عربی به فکر مشابهی افتاده‌اند.

در جمهوری اسلامی ایران نیز برای ایجاد یک شبکه شبه اینترنت فارسی طرحی در دست بررسی است که به جای مراجعه به نشانی فعلی سایت وزارت بازرگانی بایست بنویسید: "وزارت بازرگانی.ایران "

بر این اساس، بعضی سایت‌های اینترنتی به جای ".org" , ".com" , "net" و نظائر آن، که پروتکل‌های قبول شده بین‌المللی اینترنت هستند، پسوندهای عربی یا چینی و یا فارسی خواهند داشت.

در کشوری مثل چین که هم پول و هم فناوری دارد، به خاطر کثرت جمعیت که به یک میلیارد و 300 میلیون نفر رسیده است، می‌توان شبکه اینترنتی به وجود آورد که از نظر اقتصادی نیز مقرون به صرفه باشد و نگرانی از تسلط آمریکا بر اینترنت که یک منبع جهانی به شمار می‌رود، به چینی‌ها و سایر کشورها برای این کار انگیزه می‌دهد. ولی آیا این شبه اینترنت ها راه حل مناسبی برای مقابله با تسلط آمریکا بر اینترنت هستند و آیا خواهند توانست جای اینترنت را بگیرند؟
- - - - - - - - - - - - - - - - 
در همین رابطه:
ابلاغ بخشنامه ثبت دامنه فارسي " .ایران" به سازمانها
مقاله وال استریت ژورنال در این زمینه (انگلیسی)