پنج توصيه ی گزارشگران بدون مرز برای آزادی بيان در اينترنت

١- تمام قوانين مربوط به گردش اطلاعات بر روی اينترنت بايد بر اساس اصل آزادی بيان تعريف شده در ماده ١٩ اعلاميه جهاني حقوق بشر باشند.
٢- فقط کاربر اينترنت مي تواند تصميم بگيرد به کدام اطلاعات بر روی اينترنت دسترسي داشته باشد. هر گونه مسدود سازی بر روی شبکه ی اينترنت، چه به وسيله دولت و چه خدامات دهندگان خصوصي غير قابل پذيرش است. در اين رابطه سيستم های مسدودگر جز با اجازه ی کاربر و در حد اتصال شخصي نمي توانند نصب شوند. هر سياست مسدود کننده بالاتر از اين اتصال چه در سطح ملي و چه حتا محلي، ناقض اصل آزادی گردشگری اطلاعات است.
٣- اتخاذ تصميم برای تعطيل کردن يک سايت، حتي سايتي غير قانوني به هيچ عنوان نبايد توسط شرکت ميزباني سايت و يا ديگر بخش های خدمات دهنده و فني انجام گيرد. فقط يک قاضي در دادگاهي عادلانه و صلاحيت دار مي تواند دستور توقيف سايتي را صادر کند. بنا بر اين يک شرکت خدمات دهنده و فني اينترنت از نظر حقوقي و مدني برای ميزباني از سايتي با محتوای غير مجاز نبايد مسئول شناخته شود. مگر آنکه از اجرای حکم قضايي دادگاهي صالحه و مستقل سرپيچي کرده باشد.
٤- صلاحيت قضايي يک دولت در امور حقوقي و مدني فقط و بطور ويژه در مورد مضامين ميزباني شده در حيطه ی سرزميني خود قابل اجرا و تنها شامل حال کاربران آن سرزمين است.
٥- انتشارگران بر روی شبکه اينترنت و از جمله وبلاگ نويسان و مسئولان سايت های شخصي بايد از همان منزلت و حمايت هايي که از روزنامه نگاران حرفه ای مي شود، بهره مند شوند. چرا که آنها نيز همچون روزنامه نگاران آزادی بنياديني را پاس مي دارند : آزادی بيان.

 Posted by H.Emami at September 21, 2005 04:31 PM | TrackBack