در عراق نوين زير کنترل آمريکا، آزادی مطبوعات تعريف چندانی ندارد ولی عفونت مطبوعات آزاد کم کم دارد مشام را می آزارد. حدود دو هفته پيش يکی از پادو های پل برمر، فرماندار آمريکا درعراق، به کانال تلويزيونی الجزيره تلفن زده و به گزارشگران دستور داد که در ظرف ۲۴ساعت سوالاتی را پاسخ دهند. يکی از گزارشگران الجزيره به اينديپندنت گفت: "اصرار داشتند که اگر با پای خودمان نرويم بدنبالمان خواهند آمد". و آمدند هم. آمدند و کارکنان الجزيره را به کاخ برمر بردند و کاغذ محتوای اين سوالات را بدستشان دادند: اينکه آيا از "حملات تروريستی" اطلاع قبلی داشته اند و يا برای کسب اين اطلاعات به "تروريست ها" پولی پرداخت کرده اند يا نه.

هم آنوقت هم شورای گرداننده منتصب آمريکا به رياست کلاهبردار محکوم و مجازات شده، احمد چلبي، الجزيره و کانال رقيبش، العربيه، را به مدت دو هفته با ادعای پخش برنامه های تحريک کننده، از شرکت در کنفرانس های مطبوعاتی شورا منع کرده بود. بعد هم همان شورا "آشکارا با دستور برمر " ليست "بکنيد" و "نکنيد"ی را برای همه رسانه ها اعلام کرد. اين ليست از تحريک به خشونت گرفته تا گزارش تولد تازه حزب بعث تا سخنرانی صدام حسين، همه را ممنوع اعلام کرد.

مقاله نويس، حسن فتاح، درباره تنبيه اين دو کانال عربی چنين نظر داد که "در سراسر جهان عرب، از جمله در خود عراق، شورای گرداننده موقت برای دو هفته ساکت خواهد بود، ولی در اين دو هفته جنبش مقاومت و تروريست ها خواهند توانست هرچه بخواهند بگويند. چه فرصت بی نظيری که اينها امواج راديو تلويزيونی را از تبليغاتشان پر کرده و دل و انديشه ملت عراق را که مستاصلانه بدنبال ثبات و رهبريت است، بربايند".

در تلويزيون و ايستگاه های راديويی تحت مديريت آمريکايی ها هم اوضاع از اين بهتر نيست. ۳۵۷ خبرنگار که در کاخ برمر کار می کنند تا بحال دو بار برای حقوق بيشتر اعتصاب کرده و از سانسور شکايت دارند. به گفته يکی ازاين گزارشگران، جان سندراک، رئيس کمپانی آمريکايی اس-ای-آی-سی که ايستگاه تلويزيون را می گرداند، گفته است: "يا همين شرايط را می پذيريد يا استعفا می کنيد. برای کار شما داوطلب فراوان است".

لزومی بگفتن نيست که "اخبار" تلويزيون ارزش ديدن ندارد و غالبا به رشد خشونت و حملات ضد آمريکايی در عراق، که همه خبرنگاران خارجی و بيشتر روزنامه های عراقی از آن سخن می گويند، هيچگونه اشاره ای نمی کند. برای نمونه، انفجاری که ماه گذشته در فلوجه بخشی از مسجد را ويران کرد و حداقل سه تن را به کشتن داد، به ادعای ساکنان محل موشکی بود که از يک جت آمريکايی پرتاب شده بود. آمريکايی ها اين را انکار می کنند اما رسانه های تحت مديريت آمريکايی ها در بغداد هيچ اشاره ای به اين واقعه نکرده اند. توضيح خواننده اخبار، فضل حتی الطميني، اين بود که "من پاسخی برای اين ندارم. کار من اينجا خواندن اخباری است که از کاخ برايم می آورند (مقر فرماندهی آمريکا که دفاتر ايستگاه تلويزيون را نيز در خود جا داده است).

پاتريس کلود، خبرنگار روزنامه لوموند می نويسد که تمامی رسانه های تحت مديريت آمريکايی ها از"نيرو های آزاد کننده " نام می برند، حال آنکه مطبوعات خارجي، از جمله مجله نيويورک تايمز، از عبارت " نيروهای اشغالگر" استفاده می کنند. ايالات متحده مدعی است که بيش از ۲۱ ميليون پوند را صرف ساختن سيستم توليدی صدا و سيما در عراق کرده است. هر چند کارکنان عراقی می گويند چيزی از اين پول را نديده اند. وقتی که خبرنگار لوموند در بغداد از سندراک در اين مورد جويا شد، او از دادن پاسخ خودداری کرد.

البته از ديدگاهی سطحي، تبليغاتچيان برمر می توانند درباره مطبوعات آزاد و شکوفای عراق نو رجزخوانی کنند. تنها در بغداد حداقل ۱۰۶ روزنامه جديد منتشر می شود که بسياری از آنها را احزاب سياسی يا افرادی که قصد سياستمدار شدن دارند هزينه پردازی می کنند. برخی از اين مطبوعات بر ضد آمريکايی ها ندای جهاد داده و مورد سوال مامورين آمريکايی واقع شده اند. برخی ديگر داستانهايی از ارتش اشغالگر می پراکنند که آشکارا دروغند، مثلا ادعا می کنند که سربازان آمريکايی عکس های پورنوگرافيک ما بين دختر مدرسه ای ها پخش می کنند و با زنان عراقی در هتل فلسطين همخوابه می شوند.

يک مشکل اين است که بسياری از روزنامه نگاران روزنامه های عراقی يا وابستگان رژيم گذشته اند که حال لباس بدل کرده اند و يا نويسندگان تازه کاری که هيچگونه آموزشی در خبرنگاری منصفانه و بررسی و تميز دروغ از واقعيت را ندارند. حرفه ای ترين روزنامه ای که توليد می شود  تکيه بر واژه "توليد" است  روزنامه الزمان است که سعد البزاز، ديپلمات پيشين عراقی آنرا منتشر می کند.

سعد البزاز با صدام در افتاد و در طول سالهای دراز حکومت بعث روزنامه اش را از لندن منتشر می کرد. او سردبير سابق روزنامه صدامی الجمهوريه بود و حالا يکی از همکاران سابقش در اين لجن نامه بنام نادا شوکت، سردبير کل روزنامه الزمان در بغداد است. نادا شوکت می گويد "تيراژ ما در بغداد ۵۰۰۰۰ و در بصره ۱۵۰۰۰است و هر چاپی شامل ۱۲صفحه اخبار خارجی و عربی و ۸ صحفه اخبار محلی است".

او می گويد "سر انجام حس می کنم که يک روزنامه نگار واقعی هستم". اما تمامی تصميمات خبری را در دفاتر الزمان در لندن می گيرند و روزنامه هرگز از "اشغال" نامی نمی برد، تنها از "ائتلاف" سخن می گويد، يعنی همان توصيف مورد پسند آمريکا از ارتش خود و همدستانش. بزاز هنوز هم در لندن اقامت دارد يعنی همان جايی که در طول ۱۲سال تبعيدش الزمان را منتشر می کرد.