تجربه روابط عمومی ها در ايران تا حدود زيادی نشاندهنده مشکلات ساختاری است که تحولات اقتصادی، اجتماعی و سياسی در ايران طی سالها شاهد  آن بوده است. اکنون روابط عمومی ها خصوصا - روابط عمومی های بخش دولتی - محلی برای حضور افرادی شده است که بی اعتنا يا بی اطلاع از وظيفه و کارکردهای چنين نهادی در جامعه  مدرن، خود وظايفی نو برای خود تراشيده اند و کارکرد اصلی شان برگزاری مراسم اعياد، سوگواری، نصب پرچم و پلاکارد، تهيه دسته گل و تدارک سرويس رفت و برگشت برای مراسم عزای همکاران و کارهايي از  اين  قبيیل شده است. به گونه ای که هر جا صحبت از روابط عمومی است، در ذهن کار گِل، غير علمی و بیکاری و نصب پلاکارد تداعی می شود. کسی می گفت: روابط عمومی ها کمترين کار را می کنند و بيشترين حرف را می زنند! زخمی که توسط قشر بی تخصص روابط عمومی (از مدير آن گرفته تا کارمند معمولی) بر جامعه روابط عمومی وارد آمده است به زودی التيام نخواهد يافت.

بعد از دوم خرداد سال 76 با بوجود آمدن نشريات جديدی که ديدی انتقادی داشتند، روابط عمومی ها را از اهميت رسانه ها با خبر کرد و روابط عمومی های به خواب رفته که سر هر ولادت و شهادتی خودی نشان می  دادند، دريافتند که وظيفه مهم روابط عمومی تقويت ارتباط مستمر با رسانه هاست.

الزاما می بايست راه پاسخگويي را انتخاب می کردند ولی ساختار آنها غلط بود، فضای بسته ای در ادارات حاکم بود. ساختاری  که حقوق  مردم را به رسميت نمی شناخت و کارآمد  نبود. به فکر راه جايگزين بودند: رسانه ها اخبار مثبتی از سازمانشان را نقل کنند که هم رايگان تبليغ شود و هم مدير به مذاقش شيرين آيد.

پس مناسبات ناسالم شروع شد: هديه ای به رسم يادبود، سکه، باج خواهی و باج گيری. از طرفی به شکل غير مستقيم: ارائه  آگهی به رسانه های خودی!(يا دوست) و يا انتشار اخباری در غالب "رپرتاژ آگهی" (که اصلا توجيهی برای آگهی دادن آن خبر وجود ندارد!) اينها عيان ترين مناسبات ناسالم رسانه ای است که  بر واقعيت ها سرپوش می گذارد. اکنون در دروس عملی روابط عمومی نيز صريحا اعلام می کنند رابطه خود را با خبرنگار حفظ کن حتی با استفاده از راه های ذکر شده.

خبرنگارانی که در پايان مصاحبه  به صف ايستاده اند تا هدايای خود را از دست مسوولين خندان روابط عمومی دريافت دارند. اين هديه همان شيوه ناسالم ارتباط با رسانه است و آن لبخند، نشانه صلحی زيرکانه. در اين بين حقوق مردم پايمال می شود.

حتی شيوه نامطلوبی که برخی از رسانه ها برای خود ابداع کرده اند. "هم کار خبرنگاری انجام بده، هم امور بازرگانی نشريه." خبرهای مثبت با تيتر جذاب، مصور و در بهترين مکان صفحه، بالطبع تبليغ متقابلی در بر خواهد داشت و بايد از شرمنده خبرنگار آن حوزه درآمد...(البته مديران نشريه از بابت بالا نرفتن هزينه ها دست به اين کار می زنند ولی بهرحال اين موضوع جای تجديد نظر دارد.)

مقابله با وضع موجود از چه زمانی آغاز می شود. پس اين اصل را فراموش نکنيم که مطبوعات بايد صادقانه سخن بگويند و روابط عمومی ها نيز بايد پاسخگويي را جايگزين معامله با رسانه ها  نمايند.