از هرچه بگذريم سخن "دات" خوشتر است

"ما يک اشتراک خيلی مهم داريم:دکتر شکرخواه ما را به اين اينترنت آلوده کرده!"

اين پيغام خواننده ای است که در يکی از يادداشت های کافه سايبر آنرا نگاشته است. مهرداد مهرآوا نوشته: "... گاهی به من می‌گويند ارجاع‌های تو به استاد آن‌لاينت بيش از اندازه است.

می‌گويند همه آنها که به وبلاگ تو سر می‌زنند حتماْ يا قبل از آن به دات سر زده‌اند يا اينکه رفتن سر وقت دات را در دستور کار خود دارند..."
وی نيز در پاسخ می نويسد: "... به‌هرحال شايد وبلاگ‌های ارتباطی اين‌گونه وارد فضای همگرايی رسانه‌ای می‌شوند...."

هر دو جواب برايم خيلی جالب بود، راستش من هم از همون آلوده های دکتر هستم. اولين بار که لوگوی دکتر را در سايت آی تی ايران ديدم (اواخر مرداد ۸۱) ذوق زده کليک کردم و با وبلاگ دکتر آشنا شدم.

راستش ديدن وبلاگ دکتر، مرا به بلاگنويسی ترغيب کرد. هر شب هم که به خانه می آيم اول سراغ سايت دکتر می روم و تا آخر شب 5-6 دفعه Refresh می کنم به هوای يک مطلب جديد. هر وقت می بينم دکتر سر قرارش دير آمده نگران می شوم و میگم: نکنه استاد بيماری انگشتش مجدداً شدت يافته. ولی وقتی چند تا مطلب طولانی از جمله فراخوان سمينار آسياي‌ مركزي‌ ـ غربي‌ و جامعه‌ اطلاعاتي را ديدم، خيالم راحت می شد که الحمدالله حال ايشان خوب است.
اين جمله دکتر را فراموش نمی کنم که در سالگرد تاسيس IT IRAN در ارتباط نوشته بودند: "انگشتم به علت Click disease دائم تير می کشه، برعکس خودم که دانهيل می کشم!!"

باز هم به جمله اول برمی گردم: اعتياد به اينترنت يک عالمی داره و اعتياد به دات هم عالمی ديگه. ما ها خيلی خوشبخت تر از شاگردای استاديم. اگه اونها هفته ای يک جلسه تو شلوغی روز با استاد کلاس دارن، ما شبها توی سکوت شب پای درس استاد میشينيم.
(ببخشيد، فعلا مست اون جمله اوليم. ادبياتم بهم ريخته! خدا به دکتر شکرخواه، سلامتی کامل و طول عمر بدهد! از آقای دکتر و همه دوستان عزيز بابت اينجوری حرف زدن معذرت می خواهم)

 Posted by at June 24, 2003 11:50 PM