ولی این بار طوری شده که تبلیغات عین اسراف معنا می شود. مثلا اکنون سازمانها با ترس و لرز به روزنامه ها آگهی می دهند که نکند این آگهی ما باعث دردسرمان شود! یا اینکه در اواخر آذرماه اعلام شود چاپ و توزیع سررسید ممنوع! آخر این چه معنایی پیدا می کند و چرا باید مشاوره های اشتباه به رییس جمهور داد؟ اینگونه نیست که تازه از اول بهمن ماه سازمانها و ادارات به فکر چاپ سررسید باشند. خیلی ها سررسیدهایشان از آبان ماه آماده شده و در انبار نگهداری می کنند. ثانیا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجور انتشار سررسید را ندهد. ثالثا می گفتند: چاپ سررسید در سال آینده متوقف شود. با دوستان روابط عمومی در سازمان های دیگر که صحبت می کردم گفتند که واقعا نمی دانند چکار کنند! آنها می گفتند: اگر گفتند توزیع کنیم که توزیع می کنیم و اگر گفتند بریزیم دور، ما هم می ریزیم دور! به همین راحتی.

ولی این تفکری که کار تبلیغات، برگزاری مراسم، چاپ سررسید و سایر کارهای روابط عمومی اسراف است واقعا اینگونه نیست  و این کج سلیقگی است.

عده ای که در بخش خصوصی فعال هستند از طریق دریافت این آگهی ها امرار معاش می کنند و یا کارگران چاپخانه که نیمه اول سال کار و کاسبی چندانی ندارند، سرشان در نیمه دوم سال شلوغ می شود. ضمن اینکه تبلیغ باعث جذب مشتری بیشتر و تقویت ارتباط برون سازمانی بیشتر برای ادارات و مخاطبینشان می شود.

از طرف دیگر مراسم ویژه خانواده همکاران برگزار نشود که این هم عین اسراف است. پس ارتباطات درون سازمانی چه می شود؟ خانواده هایی که با ذوق و شوق به مراسمی می آیند تا لحظه ای شاد باشند و دیداری تازه کنند با مدیران و همکارانشان و این مراسم بهترین جایی است که روابط عمومی می تواند بر فرهنگ سازمانی کارکنان تاثیرگذار باشد. جایی که کارکنان و خانواده هایشان می توانند دیداری صمیمانه داشته باشند با مدیریت عامل و چند مشکل برطرف شود، این چه ایرادی دارد؟

یقینا منظور ريیس جمهور این نبوده است. اگر ایشان گفتند برو کلاه بیار، همه ندوند که سر را به همراه کلاه بیاورند!
(لطفا این مقاله، سیاسی برداشت نشود!)