در اين تحقيق که اخيرا منتشر شده، آمده است: از بین 610 پاسخگو  که وبلاگ دارند 7/90 % گفته اند هرگز از طرف هيچ نماينده روابط عمومی با آنهاتماسی گرفته نشده است.

همچنين این بررسی بيانگر آن است که حتی موسسات روابط عمومی نیز در برنامه های آموزشی شان توجه کافی به وبلاگ و وبلاگ نويسی ندارند حتی از نماینده های خودشان و يا مشتریانشان به جهت جذب و افزايش مخاطب نخواسته اند به سمت و سوی وبلاگ بروند.

کمتر از نيمی از پاسخگويان گفته اند در صورتیکه بدانند نمايندگان روابط عمومی علاقه ای به نوشته های آنها ندارند، مطالبشان را برای آنها ارسال نخواهند کرد.

تا به حال  74 % پاسخگویان اعلام داشته اند که تمايل دارند از نمايندگان روابط عمومی، خبری یا اطلاعاتی دريافت دارند.

همچنين 4/13 % پاسخگويان گفته اند هميشه در پی تبليغ وبلاگهايشان بودند و 6/50  % نیز  به دنبال تبليغ کردن نبوده اند  7/15% هم بلد نبودند چگونه تبلیغ کنند.

توضيح: موضوع تحقيق برایم جالب بود.  وليکن نمی دانم اين موج وبلاگنويسی که در ايران راه افتاده و خيلی از کارمندها و بچه های روابط عمومی را به اين عرصه کشانده، با اين وجود آيا می توان اين آمار را به ايران هم تعميم داد يا خير؟

يادم می آيد روزی که مديرعامل مان به محل کارم آمدند و من درباره وضعيت سايت و وبلاگ و... توضيح می دادم  وبلاگ يکی از کارشناسان بانکی را که در بانک صادرات کار می کنند، به آقای دکتر کهزادی نشان دادم. لحظاتی با دقت مطالب ايشان را خواندند و گفتند: فلان مطلب ايشان خيلی جالب است. حتما پرينت بگيريد و برای بين الملل خودمان بفرستيد و... حتی ادامه دادند: برایشان پيغام تشکر بگذاريد و تشويقشان کنيد تا اين روند را ادامه بدهند.

خلاصه به هنگام خواندن و ترجمه کردن اين گزارش ياد آن 74% افتادم که چشم به راه پیغامی از طرف نمايندگان روابط عمومی ها هستند. البته اين را بگويم پيغامی که من به عنوان بلاگر روابط عمومی می گذارم و يا پيغامی که از طرف وبلاگ بانک توسعه صادرات و يا ای ميل روابط عمومی ارسال می کنم، فرقهاي اساسی دارد و اصل هم همين است.

البته يک نکته به دوستان روابط عمومی که پاسخگوی اي ميلها هستند: بالاغيرتا ای ميلها را پاسخ دهيد. پیغام گذاشتن روی وبلاگها پیشکش. چون از لحن ای میلهایی که به دستگاه های دولتی ارسال میشود می توان فهمید که مشتری روی جوابی از طرف روابط عمومی ها برايش ارسال شود  دلخوش نيست.